Алесь (Аляксандр Мікалаевіч) Асташонак (1 чэрвеня 1954, Мінск — 7 верасня 2004, Кіеў) — беларускі празаік, кінасцэнарыст, перакладчык.

Скончыў перакладчыцкі факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў (1976). Працаваў перакладчыкам у Алжыры, інспектарам дэканата па працы з замежнымі навучэнцамі, выкладчыкам французскай мовы Беларускага політэхнічнага інстытута, выхавацелем ў тэхнічным вучылішчы будаўнікоў, рэдактарам рэпертуар на-рэдакцыйнай калегіі Упраўлення тэатраў і музычных устаноў Міністэрства культуры БССР, рэдактарам у Беларускай Савецкай Энцыклапедыі імя П. Броўкі, старшым рэдактарам часопіса «Крыніца». Сябра СП БССР (з 1986).

Памёр у Кіеве 7 верасня 2004 г., пахаваны на Кальварыйскіх могілках у Мінску.

Перакладаў пераважна з французскай і ангельскай моваў: творы Ж. Сіменона (“Порт туманоў”, “Пад страхам смерці”, “Дзяўчына і бясхвостыя парсючкі”, “Раманіст”, “Чалавек на лаўцы”), П’ера Буля (“Планета малпаў”), Веркора (“Маўчанне мора”), “Максімы” Ларашфуко, “Востраў скарбаў” Стывенсана і інш. Сумесна з В. Грыгалюнасам пераклаў з літоўскай мовы асобныя апавяданні Б. Радзявічуса, М. Слуцкіса, С. Шальцяніса.

Аўтар кніг прозы “Фарбы душы” (1989) і “Жоўты колер белага снегу” (2005, пасмяротна), п’есаў “Іскры ўначы” (пастаўленая ў 1982, апублікаваная ў 1986), “Камедыянт, ці Узнёсласць сумнай надзеі” (пастаўленая ў 1984, апублікаваная ў 1985). Аўтар сцэнароў фільмаў “Камедыянт” (1987) і “Сон” (1989).